เอนทรี่นี้ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่มีอยู่ในสมองได้ทั้งหมด

เกิดมาเคยต้องทำอะไรโดยที่เราไม่มีสิทธิ์เลือกหรือเปล่า คำถามนี้ตอบได้เลยว่าไม่เคย

 แต่พอมาเจอ แบบว่าจุกเลย ไอ้ที่นอย ที่เซ็งมาหลาย ๆ วันเลยยิ่งไปกันใหญ่ ยิ่งเซ้งยิ่งคิดอะไรมากมายไปอีก ทำไมว๊า ทำไมต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย

น้องคนหนึ่งบอกว่านี่คือหนทางสร้างโอกาส อืม เออ ใช่ จะพยายามทำให้มันเป็นแบบนั้น จะพยายามสร้างโอกาสให้ตัวเอง สองปีนับจากนี้คือสิ่งที่ต้องทำแล้วก็พยายามให้ที่สุดไปเลย

 ไม่อย่างนั้น มันได้ลอยหายไปกับลมแน่ ๆ

5 มค 53 วันชี้ชะตา ต้องไปอยู่ที่ไหน 2 ปีต่อไปที่จะต้องเจอ ส่งท้ายปีเก่า ปีนี้ ก็พยายามเตรียมตัวแล้วก็สนุกสนานกับมันซะก่อนที่จะต้องไกลบ้าน

คิดถึงแม่มากมายแหง ๆ เลยแฮะ

 โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เหนือสุดของจังหวัด แต่ไม่ใช่เหนือสุดของประเทศ เอาวะ เพื่ออนาคต ปฏิเสธไม่ได้นี่จะให้ทำยังไง

เหตุการณ์นี้ทำให้คิดว่า ชั่วชีวิตที่ยังมีอยู่นี่จะได้เจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกหรือเปล่าหนอ

สู้ ๆ บอกตัวเองได้เท่านี้แหง ๆ เหอ ๆ

และแล้ว คอนไอ้ด้าก็ไม่ได้ไปหา ปีนี้ไม่ได้ ปีหน้ารอพี่หน่อยนะน้องนะ จะสู้เพื่อด้าไม่เปลี่ยนแปลง ขอเวลาอยู่กับตัวเอง สองปีจ้ะ พีน้อง

เฮ๊ออออออออออออออออ ถอนหายใจยาว ๆ ยาวมากที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดด

กอดของ GD&SR

posted on 24 Dec 2007 15:52 by loveficloveboy

ความจริงภาพที่เห็นทั้งสองคนนี้กอดกันมันก็นานล่ะ แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้มันถึงปี๊ดนัก

ตั้งแต่เห็นอาการนัวเนีย พี่ชาย น้องชาย แม่เจ้า หัวฟู

เริ่มแรกที่บทสัมภาษณ์ที่เราทะลึ่งไปอ่าน

GD :: ผมต้องนอนกอด SR ทุกคืน จะได้นอนหลับ (โฮก)

GD :: ถ้าให้เลือกใครซักคน ผมคงเลือก น้อง SR เพราะว่าน้องเค้าน่ารักน่าทนุถนอม

SR :: ผมคงเลือกพี่ GD ครับ เพราะว่าพี่เค้าคงปกป้องผมได้

 

เอาให้ตายกันไปเลยดีกว่ามั้ยที่จะมาทำกันอย่างนี้ ได้โปรดเถอะ ไม่รู้คนอื่นคิดยังไง แต่เราไปไกลเสียจนกู่ไม่กลับ กับสารพัดข้อความที่ได้อ่าน ภาพที่ได้เห็นแล้ว

ตอนนี้ โหมด มัน ละลาย ใจ 555+

ปล.แม้นายจะยิ้มอยู่ ทั้ง ๆ ที่น้องเจ็บขนาดนั้น แต่ชั้นก็เชื่อมั่นว่า นายต้องเป็นห่วงน้องมากกว่าใครแน่ ๆ

หายไว ๆ นะ เป็นห่วงชะมัด

สุดท้าย MC เราลากันจริง ๆ หรือเปล่าน๊า เพราะตอนนี้รักใครไม่ได้อีกแล้ว (ฮา ดูมันว่าเข้า)

Photobucket

ออกอาการเหงาเศร้า ทำอะไรไม่ได้ เมื่อเน็ทที่ทำงานเน่าสนิทไม่สามารถโหลดอะไรได้เลย หน้าซึมทำงานไม่มีความสุขมาตลอด 1 อาทิตย์กันแล้วพี่น้อง

เซื่องเป็นหมาเหงาและยอมรับแต่โดยดี ทำไมถึงได้โหลดอะไรไม่ได้เลยแบบนี้น๊า

เฮ๊อออออออออออ

ดีเท่าไรแล้วที่เน็ทที่บ้านยังใช้ได้ ดังนั้นจึงพอมีอะไรให้ชุ่มฉ่ำในหัวใจเมื่อคืนวันพฤหัสวันศุกร์มาเยือน เริ่มต้นด้วย การถ่างตาขึ้นมาดู ฮานะคิมิ ตอน ตีห้า

แม่เจ้าสมควรแก่การยอมตื่นเช้า มากมายนัก เพราะทำให้นั่งอมยิ้มเมาขี้ตาได้ไม่ยากเลย ชอบชะมัด โดยเฉพาะฉากของมาบูดาจิ ฉวยตังค์ใส่กล่อง คริคริ ชอบว่ะ เอิ๊ก ๆ

ผนวกกับการนั่งมองหน้าลูกชายในรายการ กาตูน คัตตูน แม่เจ้า ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองว่าจะดูคาเมะก่อนนะรอบที่ 1 สายตาดั๊น ทะลึ่งไม่รักดี มองแต่อาคานิชิซะอย่างนั้น คนอะไรวะ หล่อออร่ากระจายมากมายนัก แม่เจ้า อิป้าทำใจไม่ไหว 55+

แค่ชั่วเวลาประมาณ 1 ชม. นิด ๆ ทำให้ความเซื่องซึมเบื่อหน่ายการทำงานหมดไป ละลายไปพร้อมเสียงหัวเราะลั่นของตัวอิป้าเองไปเรียบร้อย อิป้าขอบคุณไฮสปีดที่บ้านมากมายจ้ะ

ความใสเด้งของอาคานิชิ มากมายจนทำให้ต้องกริ๊งกร๊างไปบังคับให้เพื่อนฟัง 55+ มันก็อิจฉามาตามระเบียบ

แล้วก็...คาเมะ คุณแม่ยังไม่ลืมหนูนะลูก รักหนูเสมอมาเลย หนูน่ารักเหมือนกัน 555+ เพราะเทปนี้ คุณแม่มองยังไง หนูก็น่ารัก สดใสมากกว่า สาวที่มาเป็นเกสต์เสียอีก ว่ะ ฮะ ฮา

ตอนนี้ลืมเลือนคำว่า "ทงบัง" ไปแล้วเป็นแม่นมั่น วิญญาณแจ๊ปเข้าสิงเสียจนออกไปไหนไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่กำลังทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน๊อตอยู่ตอนนี้มันเป็นเพราะใคร

เป็นเพราะค่าบัตรคอนที่จะต้องจองในเดือนอันใกล้นี้หรือเปล่าน๊อ?? (คอนใครก็ไม่รู้ที่ตอนนี้ตูลืมไปแล้ว 555)

มิก ป้าไม่ได้เลิกรักนะ แค่ลืมชั่วคราวเท่านั้นเอง เข้าใจ๋ ถึงตอนนี้มิกจะหล่อลากขนาดไหน อาคานิชิก็ฉุดรั้งป้าจนไปไหนไม่ได้แล้วอ้ะ 55555555+

ปล.ถึงหลาย ๆ คนเลย คิดถึงทุกคนล่ะที่เข้ามาอ่านอ้ะ คริคริ


edit @ 2007/08/24 22:06:58